Vlag van Grand Union (VS 1775-1777)

De Grand Union Flag, ook Continental Colours genoemd, woei in de overgangstijd waarin de koloniën nog niet onafhankelijk waren maar al in oorlog. Op 3 december 1775 werd zij gehesen op de Alfred, het eerste schip van de continentale vloot; op 1 januari 1776 toonde George Washington haar voor zijn hoofdkwartier bij Boston. Op dat moment vochten de kolonisten officieel nog voor hun rechten als Britse onderdanen, niet voor een eigen staat. Na de onafhankelijkheidsverklaring van 4 juli 1776 werd de vlag een tegenspraak in zichzelf, en het Continentale Congres verving haar in 1777 door een uitvoering met sterren.

Betekenis

De vlag verenigt twee uitspraken die elkaar weldra uitsloten. De dertien rode en witte banen staan voor de dertien koloniën en komen uit het teken van de Sons of Liberty. In het kanton zit echter de Britse Union Jack — de belijdenis van de kroon waaronder men nog meende te staan. Juist daarin lag de boodschap: men kwam in opstand tegen het parlement in Londen, niet tegen de koning. Toen de koloniën zich een jaar later volledig losmaakten, moest het kanton wijken voor de sterren. De banen daarentegen bleven en staan tot vandaag in de vlag van de Verenigde Staten.