Vlag van Star-Spangled Banner (VS 1795-1818)

Toen Vermont in 1791 en Kentucky in 1792 tot de Unie toetraden, besloot het Congres in 1794 sterren en banen op vijftien te brengen. Deze vlag gold van 1795 tot 1818 en is daarmee de enige die ooit meer dan dertien banen voerde. Beroemd werd zij in de Brits-Amerikaanse oorlog: in de nacht van 14 september 1814 beschoten Britse schepen Fort McHenry voor Baltimore. De advocaat Francis Scott Key volgde de aanval vanaf een schip en zag bij het aanbreken van de dag de vlag nog boven het fort wapperen. Hij schreef er een gedicht over dat in 1931 het volkslied van de Verenigde Staten werd. Het origineel van de vlag van Fort McHenry hangt tegenwoordig in het Smithsonian in Washington.

Betekenis

De vlag toont vijftien horizontale banen, acht rode en zeven witte, en in het blauwe kanton vijftien witte sterren in vijf rijen. Sterren en banen telden destijds gelijk: voor elke nieuwe staat zouden beide met één toenemen. Het idee strandde op de rekensom — met elke toetreding zouden de banen smaller zijn geworden tot de vlag van veraf niet meer te herkennen was. In 1818 keerde het Congres daarom terug naar dertien banen voor de stichtende koloniën en liet alleen de sterren meegroeien. Deze uitvoering is de enige waarvan het aantal sterren de huidige regel niet volgt.