Vlag van Blood-Stained Banner (Geconfedereerde Staten 1865)

De Geconfedereerde Staten voerden in de loop van de oorlog drie nationale vlaggen. De tweede, vanaf 1863, was bijna geheel wit met het bekende kruis in het kanton. Zij had een praktisch nadeel: hing zij bij windstilte slap aan de mast, dan zag men enkel wit doek — en wit is op het slagveld het teken van overgave. Op 4 maart 1865 besloot het congres in Richmond daarom een verticale rode baan aan het vliegende einde te zetten. Vijf weken later capituleerde Robert E. Lee bij Appomattox. Deze vlag was daarmee de kortstlevende van de drie en werd nauwelijks ooit vervaardigd.

Betekenis

De vlag toont een wit veld, in het kanton het rode andreaskruis met witte rand en dertien witte sterren, en aan het vliegende einde een verticale rode baan. De dertien sterren stonden voor elf afgescheiden staten plus Kentucky en Missouri, die de Confederatie opeiste maar nooit beheerste. De rode baan was geen zinnebeeld maar een noodoplossing: zij moest verhinderen dat de vlag bij windstilte voor een witte vlag werd aangezien. De bijnaam Blood-Stained Banner, met bloed bevlekte vlag, ontstond pas later. Het kruis in het kanton is hetzelfde teken dat men vandaag meestal bedoelt als men over de vlag van de Confederatie spreekt — het was echter nooit hun nationale vlag, maar een oorlogsvlag.