Vlag van Great Star (VS 1818-1819)

In 1818 trok het Congres de les uit het banenprobleem: een nieuwe vlagwet legde hun aantal blijvend op dertien vast, voor de stichtende koloniën, en bepaalde dat voor elke nieuwe staat een ster bijkwam — telkens op 4 juli na de toetreding. Met Tennessee, Ohio, Louisiana, Indiana, Mississippi en Illinois waren twintig staten bereikt. Wat de wet niet regelde, was de schikking van de sterren. Bijna een eeuw lang bleef die aan de maker overgelaten, en zo ontstonden naast elkaar rijen, cirkels, ruiten en medaillons. Pas in 1912 werd de schikking voor het eerst bindend beschreven.

Betekenis

De vlag toont dertien rode en witte banen en in het blauwe kanton twintig sterren die zelf tot één grote ster zijn samengesteld. Dit patroon heette Great Star, grote ster, en was een van de vele antwoorden op de open vraag hoe men het groeiende aantal sterren ordent. De gedachte erachter is dezelfde als in de wapenspreuk E pluribus unum, uit velen één: de afzonderlijke staten vormen samen één gestalte. Omdat de wet niets voorschreef, woeien zulke ontwerpen gelijkwaardig naast eenvoudige sterrenrijen — dezelfde vlag, anders geordend.